Note 198 — XX. Het tentamen—Lydia getrouwd—Het examen.

„De Maas,” zoo las hij binnensmonds, „treedt iets bezuiden het dorp Eysden het Nederlandsche grondgebied binnen. .… Eysden,” zoo bracht hem zijn verbeeldingskracht te binnen, „Eysden.… het land der mirabellen, der mei- en der welsche kersen!.… Eysden!… die uiterste punt van mijn vaderland … van mijn Limburg … wanneer heb ik dat het laatst aanschouwd?… Laat zien … O, dat was, toen ik met Frank op de heuvelspits klom, waarop de ruïne van Lichtenberg gelegen is, en ik Lydia.… Lydia!… ja, voor het eerst aanzag, zooals ik … Maar weg met die gedachte!… ik wil bij mijne repetitie blijven … Van Eysden stroomt de Maas noordwaarts naar Maastricht … Ja, ik zie dien loop voor oogen … Mij dunkt, ik bevind mij op een der sierlijke Maasbooten van Bonhomme, die den dienst tusschen Luik en Maastricht verrichtten … Kijk, wij verlaten Eysden, waar het grenskantoor op Nederlandsch grondgebied gelegen is en waar de douane-formaliteiten afgeloopen zijn, wij stoomen zuidwaarts voor den stroom af … Ha!… daar buigt zich de Maas met een sierlijke bocht naar den Pietersberg toe … Ziet, daar zijn de Sept Caveaux,198 die zuilengang! die in het mergel van den berg is uitgehouwen … Daar boven verheft zich het kasteel van Caastert, daar beneden aan den voet van den berg ligt het dorpje Lanaye, waar het Belgisch grenskantoor op den linker Maas-oever is … Aan den anderen oever iets lager verschijnt het dorpje Boekholtz met zijn lief kasteeltje, dat zich schilderachtig in den helderen stroom spiegelt … Daar vlak tegenover verheft zich indrukwekkend en dichterlijk de bouwval van Lichtenberg … Daar is Slavante … Slavante!… Zouden de konkernollenstruiken daar nog staan?199 Die stille getuigen van … Het is reeds ruim vier jaren dat ik Maastricht verlaten heb; in die vier jaren kunnen zij wel opgeruimd zijn … Maar, waar dwalen mijne gedachten weer af?.… Bij Maastricht neemt de Maas de Jeker, eene kleine linker zijrivier, en iets beneden die stad de Geul, eene rechter zij.…”