Note 235 — LIVRE I Les Premiers Mérovingiens (continued 2)
Reading edition
Frédég., III, c. 9 : Meroveum, per eo regis Francorum post vocantur Merohingii.
Liber Historiae, c. 5 : Ab ipso Merovecho rege utile reges Francorum Merovingi sunt appellati.
Jonas, Vita Columbani, c. 57 : Aiebant enim nunquam se audiisse Merovingum in regno sublimatum voluntarium clericum fuisse.
Eginhard, Vita Karoli, I, in init. : Gens Merovingorum, de qua Franci reges sibi creare soliti erant.
Lex Bajuvariorum, tit. I : Regnum Mervungorum.
Mirac. S. Agili, c. 3 : Rodberto apud Merovingiam, quae alio nomine dicitur Francia, tenente jus regium.
Hariulf, Chronic. Centul. (Bouquet, III, p. 349) : Intermisso Sicambrorum vocabulo Merovingi dicti sunt.
Roricon (Bouquet, III, p. 4) : A quo Franci et prius Merovinci dicti sunt.
Beowulf, fitte XL :
Us waes â siddan Merevioinga Milti ungyfede.
C’est-à-dire : « Depuis lors, l’amitié des Mérovingiens nous a été refusée. »
Bachlechner a restitué le mot Merevioinga, et montre d’ailleurs qu’il vient de Merovio, forme anglo-saxonne de Merovig, comme Osweoing de Osweo (Haupt, Z. f. d. A., VII (1849) p. 524 et suiv.).