II.(voy. p. 83).

Marmore quisquis in hoc saevis admorsa colubris Brachia, et aterna torpentia lumina nocte Aspicis, invitam ne crede occumbere leto. Victores vetuere diu me abrumpere vitam, Regina ut veherer celebri captiva triumpho Scilicet, et nuribus parerem serva latinis; Illa ego progenies tot ducta ab origine regum, Quam Pharii coluit gens fortunata Canopi, Deliciis fovitque suis AEgyptia tellus, Atque Oriens omnis divum dignatus honore est. «Sed virtus, pulchraeque necis generosa cupido.» Vicit vitae ignominiam, insidiasque tyranni. Libertas nam parla nece est, nec vincula sensi,

Umbraque Tartareas descendi libera ad undas. Quod licuisse mihi indignatus perfidus hostis, Saeviliea insanis stimulis exarsit, et ira. Namque triumphali invectus Capitolia curru Insignes inter titulos, gentesque subaclas, Extinctea infelix simulacrum duxit, et amens Spectaclo explevit crudelia lumina inani. Neu longeva vetustas facti famam aboleret, Aut seris mea sors ignola nepolibus esset, Effigiem excudi spiranti e marmore jussit, Testari et casus falum miserabile nostri. Quam deinde, ingenium artificis miratus Iulus, Egregium, celebri visendara sede locavit Signa inter veterum heroum, saxoque perennes Supposait lacrymas, aegrea solatia mentis; Optatae non ut deflerem gaudia mortis, (Nam mihi nec lacrymas letali vipera morsu, Excussit, nec mors ullum intulit ipsa timorem); Sed caro ut cineri, et dilecti conjugis umbrea, AEternas lacryraas, aeterni pignus amoris Moesla darem, inferiasque inopes, et tristia dona. Has etiam tamen, infensi rapuere Quirites. At tu, magne Leo, divum genus, aurea sub quo Saecula, et antiques redierunt laudis honores, Si le praesidium miseris mortalibus ipse Omnipotens pater aetherio demisit Olympo; Et tua si immensae virtuli est aequa potestas, Munificaque manu dispensas dona deorum, Annue supplicibus votis; nec vana precari Me sine. Parva peto; lacrymas, pater optime, redde. Redde, ora, fletum, fletus mihi muneris instar, Improba quando aliud nil jam Fortuna reliquit. At Niobe ausa deos scelerata incessere lingua, Induerit licet in durum praecordia marmor, Flet tamen, assiduusque liquor de marmore manat. Vila mihi dispar, vixi sine crimine, si non («Induerim licet in durum praecordia marmor») Crimen amare vocas. Fletus solamen amantum est. Adde, quod afflictis nostrae jucunda voluptas Sunt lacrymae, dulcesque invitant marmore somnos. Et cum exusta sili Icarius canis arva perurit, Huc potum veniunt volucres, circumque, supraque Frondibus insultant; tenero tum gramine laeta Terra viret, rutilantque suis poma aurea ramis; Hic ubi odoratum surgens densa nemus umbra Hesperidum dites truncos non invidet hortis.