Note 24 — Omvang en duur

In het algemeen kan nog over het ten gehoore brengen van muziek in het openbaar worden gezegd, dat niet alleen formeele concerten, waar men uitsluitend komt (althans geacht wordt te komen) om naar de muziek te luisteren, als openbare uitvoeringen zijn te beschouwen, waardoor inbreuk kan worden gemaakt op het auteursrecht; maar dat ook hiertoe te rekenen zijn de zoogenaamde „strijkjes” in koffiehuizen en hotels, op publieke bals en op tentoonstellingen, sportfeesten en dergelijke. Hierbij doet zich dan nog de vraag voor, of de muzikanten dan wel degeen die ze laat spelen de overtreders zijn van het uitvoeringsrecht, ingeval er stukken zijn gespeeld zonder toestemming van den auteur. Meestal wordt door de jurisprudentie het laatste aangenomen; de eigenaar van het hotel of koffiehuis en de verhuurder der concertzaal worden dus als de eigenlijke ondernemers der verboden uitvoering aangemerkt24. Dit schijnt mij ook juist, al kan niet worden ontkend, dat eene strenge toepassing van dezen regel in sommige gevallen tot onbillijkheden kan leiden. Voor hotel- of koffiehuis-houders is het b.v. hoogst moeilijk ervoor te zorgen, dat geen verboden stukken worden gespeeld in hunne zalen en het is daarom wel te verklaren, dat van de zijde van deze personen, die zich vroeger nooit om eenig auteursrecht hadden te bekommeren, hier en daar protesten zijn gehoord. Ik meen echter dat conflicten, zooals die zich b.v. in Duitschland hebben voorgedaan25, in de meeste gevallen wel zullen kunnen worden vermeden door een bezadigd en tactvol optreden van de vereenigingen van componisten, die zich met het innen der tantièmes voor hunne leden belasten.