Note 96 — De objecten

Het zijn dus wel zeer enge grenzen, die onze wet aan dit recht heeft gesteld. Doch daar de wet alleen toepasselijk is op de werken, die binnen het land zijn uitgekomen, hebben de genoemde bepalingen niet de minste practische beteekenis. Van de bevoegdheid om zich het vertalingsrecht bij de uitgave voor te behouden, wordt zoo goed als geen gebruik gemaakt. Dit is niet, zooals een ál te ijverig bestrijder van het vertalingsrecht heeft beweerd: „een bewijs, dat het beginsel van het vertalingsmonopolie nog niet tot ons volksbesef is doorgedrongen”96, maar eenvoudig een gevolg van het feit, dat niemand iets heeft aan het vertalingsrecht van onze wet. „Welke schrijver van een in Nederland verschijnend boek denkt erover, eene vertaling daarvan in het land zelf te laten uitkomen? En zoo dit al een enkele maal mocht geschieden, dan behoeft hij toch zeker niet te vreezen, dat daaraan in ons land concurrentie zal worden gedaan door eene andere vertaling in dezelfde taal, en dat nog wel binnen vijf jaar na de uitgave van het oorspronkelijke boek.