Note 755 — VIERTES HAUPTSTÜCK. (continued 2)
Reading edition
Ammianus Marcellinus 28, 5 nam sacerdos omnium maximus apud Burgundios vocatur sinistus et est perpetuus, obnoxius discriminibus nullis ut reges. Got. burg. sinista sinisto ist der Superlativ zu einem sonst verlorenen Positiv *sins (aind. sanas, air. sen, lit. sẽnas, lat. senex), wovon das got. sineigs (senex) und siniskalk d. h. Altknecht, abgeleitet sind; vgl. Feist, Grundriss der got. Etymologie, Strassburg 1888, S. 100; Brugmann, Grundriss der vergleichenden Grammatik der idg. Sprachen, Band 2, S. 248 u. 407.