Note 49 — XXVI.
Lion Simons translation
heht thâ se hearda Hrunting beran,
sunu Ecglâtes, heht his sweord niman,
leóflîc îren; sagde him thäs leánes thanc. 1808–10.
Deze plaats is voor verschillende verklaringen vatbaar. Grein vertaalt:
Da hiess den Hrunting der Beherzte bringen
der Sohn des Ecglaf, hiess ihn sein Schwert empfangen,
das liebliche Eisen. Er dankte der Liebesgabe.
Het onderwerp van heht 1808 en 1809 is se hearda d. i. Unferd; sunu Ecglâfes is bijstelling van se hearda.
Integendeel, het onderwerp van sägde is Beowulf.
Zoo blijft de lezing van het Hs. leänes, dat «loon, vergelding» beteekent, doch hier dienst moet doen in den zin van «geschenk, Liebesgabe.»
Volgens Greins opvatting moet de lezer veronderstellen, dat Beowulf het zwaard inmiddels aan Unferd heeft teruggegeven, iets waarvan het gedicht geene melding maakt.
Waarom had Unferd het dan niet aanstonds geweigerd? Buitendien biedt het onderwerp van sägde iets onregelmatigs aan, want het is niet hetzelfde als dat van heht in den onmiddellijk voorafgaanden zin.
Het is wel waar, dat ons gedicht den lezer aan die onregelmatigheid langzamerhand gewend heeft.
Grundtvig slaat eenen anderen weg in:
De dappere (Beowulf) beval Hrunting te brengen aan Ecglafs zoon, hij (Beowulf) beval hem (Unferd) zijn zwaard te nemen, hij (Beowulf) zei hem dank voor het geleende.
Hier is geene verwisseling van onderwerp meer mogelijk; sunu nom. is suna dat. geworden en het minder gepaste leánes zeer gelukkig veranderd in laenes: het geleende (zwaard).
Mijne vertaling steunt op Grundtvig, doch tracht sunu, de lezing van het Hs., te behouden: sunu. is acc. sing.; heht 1809 sleept eenen acc. c. inf. na zich.
heht sunu Ecglâfes his sweord niman: Beowulf beval, dat Ecglafs zoon zijn zwaard zou terugnemen.
Socins slordige interpunctie brengt hier alweer op een dwaalspoor. Ofschoon hij in sunu acc. sing. ziet, deelt hij den zin juist zoo in als Grein. Derhalve moet zijn komma na Ecglâfes wegvallen; anders blijft de zin raadselachtig.