TRZECH BUDRYSÓW.

Stary Budrys trzech synów, tęgich jak sam Litwinów, Na dziedziniec przyzywa i rzecze: „Wyprowadźcie rumaki i narządźcie kulbaki, A wyostrzcie i groty i miecze. „Bo mówiono mi w Wilnie, że otrąbią niemylnie Trzy wyprawy na świata trzy strony: Olgierd ruskie posady, Skirgiełł Lachy sąsiady, Książe Kiejstut napadnie Teutony. „Wyście krzepcy i zdrowi, jedźcie służyć krajowi, Niech litewskie prowadzą was bogi! Tego roku nie jadę, lecz jadącym dam radę: Trzej jesteście i macie trzy drogi. „Jeden z waszych biedz musi za Olgierdem ku Rusi, Po nad Ilmen, pod mur Nowogrodu; Tam sobole ogony i srebrzyste zasłony I u kupców tam dziengi jak lodu. „Niech zaciągnie się drugi w księcia Kiejstuta cugi, Niechaj tępi Krzyżaki psubraty; Tam bursztynu jak piasku, sukna cudnego blasku I kapłańskie w brylantach ornaty. „Za Skirgiełłem niech trzeci po za Niemen przeleci; Nędzne znajdzie tam sprzęty domowe, Ale za to wybierze dobre szable, puklerze I mnie ztamtąd przywiezie synowę: „Bo nad wszystkich ziem branki milsze Laszki kochanki, Wesolutkie jak młode koteczki,— Lice bielsze od mleka, z czarną rzęsą powieka, Oczy błyszczą się jak dwie gwiazdeczki.[6] „Ztamtąd ja przed pół wiekiem, gdym był młodym człowiekiem, Laszkę sobie przywiozłem za żonę,— A choć ona już w grobie, jeszcze dotąd ją sobie Przypominam, gdy spojrzę w tę stronę.” Taką dawszy przestrogę, błogosławił na drogę. Oni wsiedli, broń wzięli, pobiegli. Idzie jesień i zima, synów niema i niema; Budrys myślał, że w boju polegli. Po śnieżystej zamieci do wsi zbrojny mąż leci, A pod burką wielkiego coś chowa. „Ej, to kubeł, w tym kuble nowogrodzkie są ruble!” —„Nie, mój ojcze, to Laszka synowa!” Po śnieżystej zamieci do wsi zbrojny mąż leci, A pod burką wielkiego coś chowa. „Pewnie z Niemiec, mój synu, wieziesz kubeł bursztynu?” —„Nie, mój ojcze, to Laszka synowa.” Po śnieżystej zamieci, do wsi jedzie mąż trzeci; Burka pełna, zdobyczy tam wiele, Lecz, nim zdobycz pokazał, stary Budrys już kazał Prosić gości na trzecie wesele.