Note PRZYPISY — SIELANKA KRAKOWSKA W PIĘCIU PIEŚNIACH
Reading edition
[1] Talar—dawna moneta, wartości około 6 złp.
[2] Wypadki przedstawione w poemacie zachodzą roku 1806, w okolicy Proszowic, w Krakowskiem.
[3] Nadrożne—żywność i przybory do drogi.
[4] Starosta weselny, który kieruje całą uroczystością.
[5] Proszowice—miasto dawniej powiatowe, dziś w powiecie miechowskim, wówczas (1806 r.) zostawało pod panowaniem Austryi.
[6] Obraz tańca, przeplatanego piosenkami, zgodny z rzeczywistością.
[7] Gościniec—podarunek z drogi.
[8] Zamiast: trosk; w dawnej polszczyźnie tak mówiono.
[9] Przeżegnać, znaczyło dawniej: błogosławić.
[10] Ruta i rozmaryn oznaczają, że jest w chacie panna na wydaniu.
[11] Sroka skrzecząca zapowiada gości.
[12] Piosenka ta, również jak i następujący po niej obraz swatów, odtwarzają zwyczaje i pojęcia ludowe.
[13] Sufit belkowany.
[14] Stanowić—przeznaczać.
[15] Wicha, wiecha—pęk słomy zatknięty na drążku, znak sprzedaży trunków, zastępujący dawniej dzisiejsze znaki i napisy.
[16] Szpak—Tu w znaczeniu: przebiegły, umiejący się wykręcić z trudności i dać we znaki.
[17] T. j. żołnierzy austryackich.
[18] Górale karpaccy, przybywający z wiosną na roboty w równiny, bywali często przedmiotem żartów, a nawet i niechętnego traktowania ze strony mieszkańców równin.
[19] Domyślne: staje się.
[20] T. j. przybłęda.
[21] Czepiające się, kolczaste.