Note 1 — EENE ONTDEKKING. WAVERLEY GERAAKT OP TULLY-VEOLAN TE HUIS.

Eduard had bijna zes weken te Tully-Veolan doorgebracht, toen hij op zekeren morgen, terwijl hij zijn gewone wandeling voor het ontbijt deed, een buitengewone beweging in huis ontdekte. Vier barrevoetsche melkmeiden, elk met een ledigen melkemmer in de hand, liepen, met aan het waanzinnige grenzende gebaren rond, onder het slaken van luide kreten van verbazing, smart en gramschap. Uit haar voorkomen zou een heiden zich hebben verbeeld, dat ze een afdeeling van die befaamde Beliden1 uitmaakten, welke zoo even van hare „uithoozende” straftaak terug kwamen. Daar uit dit zinneloos koor echter niets dan „Heere, bewaar ons!” en „Och, och!” te halen was, welke uitroepingen geen licht over haar ongeluk verspreidden, keerde Waverley dus naar het voorplein van het huis terug, waar hij den heer Mackwheeble zag, die op zijn grijzen hit, met al den spoed dien hij maar maken kon, de laan opdraafde. Hij was, naar het scheen, tengevolge van een dringende boodschap gekomen, en werd door een tiental boeren uit het dorp gevolgd, welke het niet moeielijk viel, gelijken tred met hem te houden.