Note 1 — EEN ROOFTOCHT EN DE GEVOLGEN DAARVAN.

De Baron keerde tegen etenstijd terug, en had zijn bedaardheid en vroolijkheid bijna geheel en al terug gekregen. Hij bevestigde niet alleen al de verhalen, die Eduard van Rose en Mackwheeble gehoord had, maar voegde er uit zijn eigene ondervinding nog een aantal anecdoten bij, betreffende den staat der Hooglanden en hunne bewoners. Hij verklaarde, dat in het algemeen de hoofden allerfatsoenlijkste lieden van hooge afkomst waren, wier woord door elk die tot hun stam of clan behoorde, als een wet werd beschouwd. „Het betaamde hun volstrekt niet,” zeide hij, „zoo als de voorbeelden er van nog versch in het geheugen waren, hunne prosapia of afkomst, welke voor het grootste gedeelte op de ijdele en dwaze balladen hunner Seannachies of barden berustte, op een en dezelfde lijn te stellen met de sprekende bewijzen van oude charters en koninklijke gunsten in den ouden tijd, aan aanzienlijke huizen in het Laagland door verschillende Schotsche koningen verleend; maar hunne outrecuidance en hunne aanmatiging was zoo groot, dat ze uit de hoogte nederzagen op dezulken, welke in het bezit waren van dergelijke bewijzen, alsof ze hunne landerijen in een stuk schapenvel konden inpakken1.”