Note 467 — CAPITOLO XII.
Reading edition
Ugone da Trimberg (XIII sec.) colloca questo Omero latino dopo Stazio e ne dice la ragione, che prova appunto la niuna conoscenza diretta di Omero in occidente nel medio evo:
«Sequitur in ordine Statium Homerus qui nunc usitatus est, sed non ille verus nam ille Graecus extitit graeceque scribebat, sequentemque Vergilium Aeneidos habebat, qui principalis extitit poeta latinorum; sic et Homerus claruit in studiis Graecorum. Hic itaque Vergilium praecedere deberet, si latine quispiam hunc editum haberet. Sed apud Graecos remanens nondum est translatus; hinc minori locus est hic Homero datus, quem Pindarus philosophus fertur transtulisse Latinisque doctoribus in metrum convertisse.»
Ved. Haupt, in Monatsschrift d. Berl. Akad. 1854, p. 147; cfr. L. Müller, Homerus latinus in Philologus XV, p. 475 sgg. ed in Rheinisches Museum für Philolog. N. F., XXIV, p. 492 sg. Döring, Ueber d. Homerus Latinas, Strassb. 1884.
Generalmente quando gli scrittori del medio evo parlano di un Omero allora letto e conosciuto, va inteso di questo Omero latino. Se a ciò avesse badato Wright non avrebbe detto (Biograph. Brit. lit. I, p. 40) che Omero fu letto nelle scuole d'occidente fino al XIII secolo, il che è un grosso errore.