Note 281 — CAPITOLO VI.
Reading edition
In un codice vaticano di Virgilio (n. 1570) del sec. X o XI leggesi una dichiarazione del monaco che lo copiò, il quale, dopo aver detto che ha fatto quel lavoro per fuggire l'ozio e per servire alla comune utilità, soggiunge: «Quem (codicem Vergili) ego devoveo Domino et Sancto Petro perpetualiter permansurum per multa curricula temporum, propter exercitium degentium puerorum laudemque Domini et Apostolorum principis Petri.» Su di un altro codice portante la dedica a S. Stefano ved. Pez, Thesaur. I, Dissert. isagog. XXV. In un codice della biblioteca di Berna (sec. IX) leggesi: «Hunc Vergili codicem obtulit Berno, gregis B. Martini levita, devota mente Domino et eidem Beato Martino perpetuiter habendum; ea quidem ratione ut perlegat ipsum Albertus consobrinus ipsius et diebus vitae suae sub praetextu B. Martini habeat, et post suum obitum iterum reddat S. Martino.» De Sinner, Catal. codd. MS. bibl. bern. I, 627.