Note 354 — CAPITOLO IX.
Reading edition
«... et inrisione dignum arbitrabar... romanae urbanitatis facundia disertissimis rhetoribus, me poene de extremis Germaniae gentibus ignobili stirpe procreatum... inter talium dissona decreta virorum ex persona iudicis disputando iudicare.» Anon., Gramm. (cod. saec. XI) ap. Keil, De quibusdam grammaticis ecc. p. 26; Erkehart IV nel suo De lege dictamen ornandi scrive:
«Teutonicos mores caveas, nova nullaque ponas; Donati puras semper memorare figuras.»
Ved. Haupt's Zeitschrift f. deutsches Alterth. N. F., II, p. 33; «proprietas autem eiusdem verbi latinis magis patet quam barbaris» ibid. p. 52. Notevole è il delicato riguardo di Gozberto (De Mirac. S. Galli, presso Pertz, Mon. Germ. II, p. 22): «siquidem nomina eorum qui scribendorum testes sunt vel fuerunt, propter sui barbariem, ne latini sermonis inficiant honorem, praetermittimus.» Non così Elmoldo Nigello, il quale sciorina con molta disinvoltura versi del taglio seguente (Carm. I, 373 sgg.):
«Parte sua princeps Wilhelm tentoria figit Heripreth, Lihutard, Bigoque, sive Bero, Santio, Libulfus, Hilthibreth, atque Hisimbard Sive alii plures quos recitare mora est.»