Note 37 — Chapter XIX · THE MORAL SCIENCE OF THE EPICUREANS. GENERAL PRINCIPLES.
Oswald J. (Oswald Joseph) Reichel translation
Diog. 120: καὶ τὴν φιλίαν διὰ τὰς χρείας [γίνεσθαι] … συνίστασθαι δὲ αὐτὴν κατὰ κοινωνίαν ἐν ταῖς ἡδοναῖς. Epic. Ibid. 148 (also in Cic. Fin. i. 20, 68): καὶ τὴν ἐν αὐτοῖς τοῖς ὡρισμένοις ἀσφάλεαν φιλίας μάλιστα κρήσει δεῖ νομίζειν συντελουμένην. (Cobet, however, reads: φιλίας μάλιστα κατιδεῖν εἶναι συντελυμένην, in which case φιλίᾳ should be substituted for φιλίας or else κτήσει for κατιδεῖν.) Sen. Ep. 9, 8: The wise man needs a friend, non ad hoc quod Epicurus dicebat in hac ipsa epistola (a letter in which Stilpo’s cynical self-contentment is blamed), ut habeat, qui sibi ægro adsideat, succurrat in vincula conjecto vel inopi; sed ut habeat aliquem, cui ipse ægro adsideat, quem ipse circumventum hostili custodia liberet. Cic. Fin. i. 20, 66: Cum solitudo et vita sine amicis insidiarum et metus plena sit, ratio ipsa monet amicitias comparare, quibus partis confirmatur animus et a spe pariendarum voluptatum sejungi non potest, etc. On the same grounds, Philodem. De Vit. ix. (V. Herc. iii.) col. 24, argues that it is much better to cultivate friendship than to withdraw from it. ↑