Note 33 — Chapter XVII · THE EPICUREAN VIEWS ON NATURE.
Oswald J. (Oswald Joseph) Reichel translation
In Phædrus (Philodem. περὶ εὐσεβείας), Fragm. col. 7 (10) it is said in answer to the Stoics: ἐπιδεικνύσθωσαν τοῖς πολλοῖς ἕνα μόνον [θεὸν] ἅπαντα λέγοντες οὐδὲ πάντας ὅσους ἡ κοινὴ φήμη παρέδωκεν, ἡμῶν οὐ μόνον ὅσους φασὶν οἱ Πανέλληνες ἀλλὰ καὶ πλείονας εἶναι λεγόντων ἔπειθ’ ὅτι τοιούτους οὐδὲ μεμήκασιν ἀπολείπειν, οἵους σέβονται πάντες καὶ ἡμεῖς ὁμολογοῦμεν. ἀνθρωποειδεῖς γὰρ ἐκεῖνοι οὐ νομίζουσιν ἀλλὰ ἀέρα καὶ πνεύματα καὶ αἰθέρα, ὥστ’ ἔγωγε καὶ τεθαῤῥηκότως εἴπαιμι τούτους Διαγόρου μᾶλλον πλημμελεῖν. It is then shown how little the natural substances of the Stoics resemble Gods (col. 9): τὰ θεῖα τοιαῦτα καταλείπουσιν ἃ καὶ γεννητὰ καὶ φθαρτὰ φαίνεται, τοῖς δὲ πᾶσιν ἡμεῖς ἀκολούθως ἀϊδίους κἀφθάρτους εἶναι δογματίζομεν. Here we have a phenomenon witnessed in modern times, Deists and Pantheists mutually accusing one another of atheism, the former missing personality, the latter missing activity in the deity of their opponents. ↑