Note 48 — Chapter V · LOGIC OF THE STOICS.

Sext. Math. viii. 397: ἔστι μὲν οὖν ἡ ἀπόδειξις, ὡς ἔστι παρ’ αὐτῶν ἀκούειν, καταληπτικῆς φαντασίας συγκατάθεσις, ἥτις διπλοῦν ἔοικεν εἶναι πρᾶγμα καὶ τὸ μέν τι ἔχειν ἀκούσιον, τὸ δὲ ἑκούσιον καὶ ἐπὶ τῇ ἡμετέρᾳ κρίσει κείμενον. τὸ μὲν γὰρ φαντασιωθῆναι ἀβούλητον ἦν καὶ οὐκ ἐπὶ τῷ πάσχοντι ἔκειτο ἀλλ’ ἐπὶ τῷ φαντασιοῦντι τὸ οὑτωσὶ διατεθῆναι … τὸ δὲ συγκαταθέσθαι τούτῳ τῷ κινήματι ἔκειτο ἐπὶ τῷ παραδεχομένῳ τὴν φαντασίαν. Diog. vii. 51; Cic. Acad. i. 14, 40: [Zeno] ad hæc quæ visa sunt, et quasi accepta sensibus assensionem adjungit animorum: quam esse vult in nobis positam et voluntariam. Ibid. ii. 12, 37; De Fato, 19, 43, Chrysippus affirms: visum objectum imprimet illud quidem et quasi signabit in animo suam speciem sed assensio nostra erit in potestate. Plut. Sto. Rep. 47, 1: τὴν γὰρ φαντασίαν βουλόμενος [ὁ Χρύσιππος] οὐκ οὖσαν αὐτοτελῆ τῆς συγκαταθέσεως αἰτίαν ἀποδεικνύειν εἴρηκεν ὅτι· βλάψουσιν οἱ σοφοὶ ψευδεῖς φαντασίας ἐμποιοῦντες, ἂν αἱ φαντασίαι ποιῶσιν αὐτοτελῶς τὰς συγκαταθέσεις, κ.τ.λ. Id. 13: αὖθις δέ φησι Χρύσιππος, καὶ τὸν θεὸν ψευδεῖς ἐμποιεῖν φαντασίας καὶ τὸν σοφὸν … ἡμᾶς δὲ φαύλους ὄντας συγκατατίθεσθαι ταῖς τοιαύταις φαντασίαις. Id. Fragm. De An. 2: οὐχ ἡ ψυχὴ τρέπει ἑαυτὴν εἰς τὴν τῶν πραγμάτων κατάληψιν καὶ ἀπάτην, κατὰ τοὺς ἀπὸ τῆς στοᾶς. Epictet. in Gell. N. A. xix. 1, 15: visa animi, quas φαντασίας philosophi appellant … non voluntatis sunt neque arbitrariæ, sed vi quadam sua inferunt sese hominibus noscitandæ; probationes autem, quas συγκαταθέσεις vocant, quibus eadem visa noscuntur ac dijudicantur voluntariæ sunt fiuntque hominum arbitratu: the difference between a wise man and a fool consists in συγκατατίθεσθαι and προσεπιδοξάζειν. The freedom of approbation must, of course, be so understood in harmony with Stoic doctrine of the freedom of the will. ↑