Note 24 — Chapter V · LOGIC OF THE STOICS.
Oswald J. (Oswald Joseph) Reichel translation
Diog. vii. 52: ἡ δὲ κατάληψις γίνεται κατ’ αὐτοὺς αἰσθήσει μὲν, ὡς λευκῶν καὶ μελάνων καὶ τραχέων καὶ λείων· λόγῳ δὲ τῶν δι’ ἀποδείξεως συναγομένων, ὥσπερ τὸ θεοὺς εἶναι καὶ προνοεῖν τούτους· τῶν γὰρ νοουμένων τὰ μὲν κατὰ περίπτωσιν (immediate contact) ἐνοήθη, τὰ δὲ καθ’ ὁμοιότητα, τὰ δὲ κατ’ ἀναλογίαν, τὰ δὲ κατὰ μετάθεσιν, τὰ δὲ κατὰ σύνθεσιν, τὰ δὲ κατ’ ἐναντίωσιν … νοεῖται δὲ καὶ κατὰ μετάβασιν (transition from the sensuous to the super-sensuous) τινὰ, ὡς τὰ λεκτὰ καὶ ὁ τόπος. Cic. Acad. i. 11, 42: Comprehensio [= κατάληψις] facta sensibus et vera illi [Zenoni] et fidelis videbatur: non quod omnia, quæ essent in re, comprehenderet, sed quia nihil quod cadere in eam posset relinqueret, quodque natura quasi normam scientiæ et principium sui dedisset, unde postea notiones rerum in animis imprimerentur. Ibid. Fin. iii. 10, 33: Cumque rerum notiones in animis fiant, si aut usu (experience) aliquid cognitum sit, aut conjunctione, aut similitudine, aut collatione rationis: hoc quarto, quod extremum posui, boni notitia facta est. Sext. (Math. iii. 40; ix. 393) also agrees with the Stoic doctrine of the origin of conceptions, in saying that all our ideas arise either κατ’ ἐμπέλασιν τῶν ἐναργῶν or κατὰ τὴν ἀπὸ τῶν ἐναργῶν μετάβασιν (cf. Diog. vii. 53), and in the latter case either by comparison, or actual combination, or analogy. ↑