Note 1125 — Chapter III · THE FISHERY CONVENTIONS.

Reports by the Commissioners for the British Herring Fishery for 1819, 1821, 1822; Staatsblad, No. 28, 4th April 1824, for a copy of which I am indebted to Mr H. van Hall, of the Universiteits-Bibliotheek, Amsterdam. After a reference to the previous decrees prohibiting the taking of herrings “between the banks and rocks of Scotland,” as being injurious to the reputation of Dutch pickled herrings (see p. 201), it is stated that the Board for the Great Fishery is of opinion that, in the interest of this branch of national industry, the fishing should be carried on at a farther distance from the main coast of Scotland (Schotsche vaste kust), and it is determined and resolved as follows: “Art. I. Het zal aan geenen Nederlandschen visscher geoorloofd zijn, de groote of pekelharingvisscherij op eenen naderen afstand der vaste kust van Schotland uitteoefenen, dan dien van twee uren hemelsbreedte (20 zoodanige uren eenen graad uitmakende), noch onder eenig voorwendsel hoe ook genaamd (alleen met uitzondering van het geval van dringende noodzakelijkheid bij art. 22 der voormelde wet voorzien), gedurende den tijd dat hij de vangst van pekelharing bedrijft, de vermelde kust op eenen minderen afstand te naderen.” The second article excepted the fishing at Shetland (Hitland) and Fair Isle (Fair-hill), the autumn fishing on the English coast and off Yarmouth, and the fresh-herring fishery; but these exceptions were withdrawn by a royal decree of 5th June 1827 (Staatscourant, 1827, No. 278). It may be said that in 1818 the old prohibition of fishing between the sandbanks and rocks of Norway, Shetland, and Scotland had been renewed. Staatsblad, No. 15, 12th March 1818.