Note 2 — THE THEORY OF THE EARTH. BOOK II. Concerning the Primæval Earth, and concerning Paradise. (continued 3)
Reading edition
Page 41. Franciscus Patricius, Vir eruditione sat clarus, in quodam libello suo de Antiquorum Rhetoricâ, Italico idiomate conscripto, ac Venetiis impresso per Franciscum Senensem, Dialogo primo satis lepidam narrationem habet, quam referi Julium Strozzam à Comite Balthasare Castilioneo audivisse, Illum verò à Philosopho quodam Abyssino in Hispaniâ accepisse. Narrabat ergo sapiens ille Abyssinus in antiquissimus Æthiopiæ Annalibus descriptam esse historiam perditionis humani generis & disruptionis totius Terræ. In Mundi scilicet primordiis fuisse Terram multo ampliorem quam nunc est, ac Cœlo proximiorem, perfectè rotundam, sine Montibus ac Vallibus, totam tamen intras cavernosam ad instar spongiæ, hominesque in illâ habitantes, ac æthere purissimo gaudentes, jucundum ævum duxisse, Terrâ inaratâ optimas fruges, & fructus ferente. Cum autem post diuturnum sæculorum fluxum homines superbiâ elati à priscâ illâ bonitate descivissent, Deos irates Terram adeo validè concussisse, ut major illius pars intra proprias externas deciderit, atque hoc pacto Aquam in latebræsis recessibus ante conclusam, expressam violenter fuisse, atque ita Fontes, Fiumina, Lacus & Mare ipsium ortum duxisse. Eam vero Terra portionem que intra has non deculisset, sed reliquâ elatior fluisset. Montium formam. Insulas porrò & scopulos in medio mari ad aliud esse nisi segmenta Terra cavernosa ab illo istius terrenæ milos præcipere casu superstitis.