Note 500 — Chapter VII · FESTIVAL PLAY

Grenier, 375; Ducange, s. v. Charivarium, which he defines as ‘ludus turpis tinnitibus et clamoribus variis, quibus illudunt iis, qui ad secundas convolant nuptias.’ He refers to the statutes of Melun cathedral (1365) in Instrumenta Hist. Eccl. Melud. ii. 503. Cf. Conc. of Langres (1404) ‘ludo quod dicitur Chareuari, in quo utuntur larvis in figura daemonum, et horrenda ibidem committuntur’; Conc. of Angers (1448), c. 12 (Labbé, xiii. 1358) ‘pulsatione patellarum, pelvium et campanarum, eorum oris et manibus sibilatione, instrumento aeruginariorum, sive fabricantium, et aliarum rerum sonorosarum, vociferationibus tumultuosis et aliis ludibriis et irrisionibus, in illo damnabili actu (qui cariuarium, vulgariter charivari, nuncupatur) circa domos nubentium, et in ipsorum detestationem et opprobrium post eorum secundas nuptias fieri consuetum, &c.’