Note 121 — THE PROLOGUE. (continued 2)

Erasmus, in a letter to Aleander, dwells with delight upon this custom:

"Quanquam si Britanniæ dotes satis pernosses Fauste, næ tu alatis pedibus, huc accurreres; et si podagra tua non sineret, Dædalum te fieri optares. Nam ut e pluribus unum quiddam attingam. Sunt hic nymphæ divinis vultibus, blandae, faciles, et quas tu tuis Camænis facile anteponas. Est præterea mos nunquam satis laudatus: Sive quo venias omnium osculis exciperis; sive discedas aliquo, osculis demitteris: redis? redduntur suavia; venitur ad te? propinantur suavia: disceditur abs te? dividuntur basia: occuritur alicubi? basiatur affatim: denique, quocunque te moveas, suaviorum plena sunt omnia. Quæ si tu, Fauste, gustasses semel quam sint mollicula, quam fragrantia, profecto cuperes non decennium solum, ut Solon fecit, sed ad mortem usque in Anglia peregrinari." Erasmi Epistol. p. 315, edit. 1642. “It becometh nat therefore the persones religious to folowe the maner of secular persones, that in theyr congresses and commune metyngs or departyng done use to kysse, take hands, or such other touchings, that good religious persones shulde utterly avoyde.” Whytford’s Pype of Perfection. fol. 213. b. A. D. 1532. W.