Note 145 — Chapter VII · SLAVES.
Reading edition
The scene in which Callias’s eunuch-porter is introduced to us is painted in Plato’s liveliest manner. This ancient Bababalouk exhibits all the crabbedness of the keeper of an oriental harem; and as we listen to him bawling at Socrates through the door, we appear to be transported to the establishment of the Emir Fakreddin. Δοκεῖ οὖν μοι, ὁ θυρωρός, εὐνοῦχόςεὐνοῦχός τις, κατήκουεν ἡμῶν· κινδυνεύει δὲ διὰ τὸ πλῆθος τῶν σοφιστῶν ἄχθεσθαι γοῦν ἐκρούσαμεν τὴν θύραν, ἀνοίξας καὶ ἰδων ἡμᾶς, Ἔα, ἔφη, σοφισταίσοφισταί τινες· οὐ σχολὴ αὐτῷ. Καὶ ἁμα ἀμφοῖν τοῖν χεροῖν τὴν θύραν πάνυ προθύμως ὡς οἷός τ᾽ ἦν ἐπήραξε. Καὶ ἡμεῖς πάλιν ἐκρούομεν. καὶ ὃς ἐγκεκλῃμένης τῆς θύρας ἀποκρινόμενος εἶπεν, Ὦ ἄνθρωποι, ἔφη, οὐκ ἀκηκόατε ὅτι οὐ σχολὴ αὐτῷ; Ἀλλ᾽ ὠγαθέὠγαθέ, ἔφην ἐγώ, οὔτε παρὰ Καλλίαν ‘ἀλλ᾽ ὠγαθέ,’ ἥκομεν οὔτε σοφισταί ἐσμεν, ἀλλὰ θάῤῥει· Πρωταγόραν γάρ τι δεόμενοι ἰδεῖν ἢλθομεν. εἰσάγγειλον οὖν. Μόγις οὖν ποτὲ ἡμῖν ἄνθρωπος ἀνέωξε τὴν θύραν. Protag. t. i. p. 159, seq.