Note 573 — Chapter XIII · THE KINGS OF ROME AND ALBA
Reading edition
Virgil, Aen. vi. 760 sqq., with the commentary of Servius; Livy, i. 3. 6 sqq.; Ovid, Metam. xiv. 609 sqq.; id., Fasti, iv. 39 sqq.; Festus, s.v. “Silvi,” p. 340, ed. C. O. Müller; Aurelius Victor, Origo gentis Romanae, 15-17; Dionysius Halicarnasensis, Antiquit. Rom. i. 70; Diodorus Siculus, in Eusebius, Chronic. i. coll. 285, 287, ed. A. Schoene; Diodorus Siculus, vii. 3a and 3b, vol. ii. pp. 110-112, ed. L. Dindorf (Teubner edition); Joannes Lydus, De magistratibus, i. 21. As to the derivation of the name Julus, see Aurelius Victor, op. cit. 15, “Igitur Latini Ascanium ob insignem virtutem non solum Jove ortum crediderunt, sed etiam per diminutionem, declinato paululum nomine, primo Jobum, dein postea Julum appellarant”; also Steuding, in W. H. Roscher’s Lexikon d. griech. u. röm. Mythologie, ii. 574. Compare W. M. Lindsay, The Latin Language (Oxford, 1894), p. 250. According to Diodorus, the priesthood bestowed on Julus was the pontificate; but the name Julus or Little Jupiter suggests that the office was rather that of Flamen Dialis, who was a sort of living embodiment of Jupiter (see below, pp. 191 sq.), and whose name of Dialis is derived from the same root as Julus. On the Julii and their relation to Vejovis see R. H. Klausen, Aeneas und die Penaten, ii. 1059 sqq.