Note 406 — Chapter V · LIMITATIONS ON THE WAGER OF BATTLE.
Reading edition
Hinc pervenit dispositio de duello. Quod enim homines non vident Deo nihilominus notum est optime, unde in Deo confidere possumus, eum duellum secundum jus diremturum.—Jur. Provin. Alaman. cap. clxviii. § 19 (Ed. Senckenberg).
In a formula of application for the duel, given by Hermann de Bare (De Formandis Libellis, 1535), there is no allusion to defect of evidence; it is a simple assertion of the guilt of the other side with a demand for the duel in case it is desired.—“Domine Judex, etc. Ego Petrus, etc. Quod Martinus hic præsens est falsus et proditor, qui perditionaliter rapuit mihi quendam equum pili mauri, stellatum in fronte, quod si ipse confiteatur peto ipsum condemnari super prædicta rapina ut raptorem. Si autem hoc neget ego per pugnam armis paribus sumtis a me et ab eo faciam eum confiteri palam per os suum in campo nobis per vos assignando, vel reddam eum victum vel mortuum in dicto campo. Et super dicta pugna pignus meum vel chyrothecas meas hic in medio in præsentia vestra offero et reddo, et promitto me juraturum in introitu campi per vos nobis ad certamen seu ad dictam pugnam assignandi quod ego non habeo herbas nec breves conjuratorias vel alia quæ maleficia vel fascinationes pariant vel parturiant quoquo modo. Et quod tunc Martinus juret similiter illud. Item et peto per vos Dominum judicem si Martinus prædictam rapinam neget declarari et judicari pugnam posse et debere esse et fieri ex prædicta causa inter me et eum et ipsum sententialiter condemnari ad subeundam pugnam mecum ex prædicta causa ut super prædicta rapina possit per pugnam veritas inveniri.”—Eph. Gerhardi Tract. Jurid. de Judicio duellico, cap. I, § 5 (Francof. 1735).