Note 32 — XI THE LAW OF NATURE
Reading edition
Rhet. i. 10 and 13: Λέγω δὲ νόμον τὸν μὲν ἴδιον τὸν δὲ κοινόν, ἴδιον μὲν τὸν ἑκάστοις ὡρισμένον πρὸς αὑτούς, καὶ τοῦτον τὸν μὲν ἄγραφον τὸν δὲ γεγραμμένον, κοινὸν δὲ τὸν κατὰ φύσιν. Ἔστι γὰρ, ὃ μαντεύονταί τι πάντες, φύσει κοινὸν δίκαιον καὶ ἄδικον, κἂν μηδεμία κοινωνία πρὸς ἀλλήλους ᾖ μηδὲ συνθήκη.
The lines of Empedocles refer to what it seems strange to call a part of Universal Law, the abstention from killing a living thing—τὸ μὴ κτείνειν τὸ ἔμψυχον· τοῦτο γὰρ οὐ τισὶ μὲν δίκαιον τισὶ δ’ οὐ δίκαιον
ἀλλὰ τὸ μὲν πάντων νόμιμον διά τ’ εὐρυμέδοντος
αἰθέρος ἠνεκέως τέταται διά τ’ ἀπλέτου αὐγῆς. (Rhet. i. 13.)