Note 539 — LIBRO SESTO. STORIA DELLA CITTÀ DI ROMA NEL SECOLO DECIMO. (continued 3)
Renato Manzato translation
Pier Damiani, che scrisse quasi novant’anni più tardi (Vita Romualdi, Paris, 1664, I, 196): Cui Tammus ex praecepto Regis jusjurandum securitatis praestitit, et ita ille deceptus. — Per lo contrario, il Glabero narra che Ottone cavallerescamente lo lasciò andare al castello per prenderlo d’assalto, e contraddice così al Damiani, suo più giovane contemporaneo. Landulfus Senior, II, c. 19: Crescentium ingenio, non armis cepit. Prima di lui (intorno al 1085) Arnulfus, Hist. Mediol., c. 12, scriveva: Pacto utrimque composito, illius se tradidit potestati. Leo Ostiens., c. 18: sacramento deceptum cepit, et mox quasi reum majestatis capite obtruncavit, locchè attinse egli dal Damiani. Bonizo dice soltanto: diu obsessum cepit et capite truncavit. Ademaro, Hist., III, c. 31, ha invece questa notizia: captus est insidiis suae conjugis. Vedasi quante v’abbiano versioni della sorte toccata allo sventurato eroe della libertà di Roma.