← Table of contents
Storia degli Italiani, vol. 15 (di 15)

Note 3 — APPENDICE I. DEI PARLARI D’ITALIA

Reading edition

Lanzi, Saggio di lingua etrusca, e altre antiche d’Italia. Roma 1789.

Vermiglioli, Antiche iscrizioni perugine, raccolte, dichiarate e pubblicate ecc. Perugia 1833.

Kæmpfe, Umbricorum specimen. Berlino 1835.

Eischhoff, Parallèle des langues de l’Europe et de l’Inde. Parigi 1836.

Doederlein, Commentatio de vocum aliquot latinarum, sabinarum, umbricarum, tuscarum cognatione græca. Erlangen 1837.

Henoch, De lingua sabina. Altona 1837.

Grotefend, De singularum literarum apud Sabinos ratione.

— De lingua græca et sabina.

— Quæritur quem locum inter reliquas Italiæ linguas tenuerit sabina.

— De linguæ sabinæ et latina ratione.

— Rudimenta linguæ umbricæ ex inscriptionibus antiquis enodata. Annover 1839. Interpreta le Tavole Eugubine; deriva il latino dall’umbro.

Janelli, Tentamen hermeneuticum in etruscas inscriptiones, ejusque fundamenta. Napoli 1840. Gli contraddice Raimondo Guarini.

— Veterum Oscorum inscriptiones latina interpretatione tentatæ. Ivi 1841. Dichiarò ben cinquecento monumenti etruschi scritti, e ne teneva più di cenquaranta altri. Vedi Bullettino di Corrispondenza archeologica. 1843.

Lepsius, De Tabulis Eugubinis. Berlino 1833.

— Inscriptiones umbricæ et oscæ quotquot adhuc repertæ sunt omnes, ad ectypa monumentorum a se confecta etc. Berlino 1841.

Avellino, Iscrizioni sannite. Napoli 1841.

Zeyss, De substantivorum umbricorum declinatione. Tilsitt 1847.

Aufrecht e Kirchhoff, Die umbrischen Sprach Denkmähler. Berlino 1849. Vorrebbero connesso l’umbro col sanscrito.

Mommsen, Die unter-italischen Dialekte. Lipsia 1849, con diciassette tavole litografiche e due mappe.

Effuschke, Monumenti di lingua osca e sabellica (1856), raccolse tutti i frammenti di tali lingue, e ne trasse la grammatica e il glossario.

Jansens, Musæi Lugdensis batavensis inscriptiones etruscæ.

Lassen, Dissertazioni nel Museo filologico renano.

William, Etruria celtica. Spiega la lingua etrusca coll’erso.

Edelstand Du Méril, nei Mélanges archéologiques et littéraires (Parigi 1850), ha una dissertazione sulla formazione della lingua latina, valutando i precedenti indagatori.

Donaldson, Varronianus. È un’introduzione all’etnografia italiana, e allo studio filologico del latino.

Tra un’infinità di monografie tedesche, delle quali è assai se pure il nome ci arriva, è a notare intorno ai grammatici latini Hertz, Sinnius Capito, eine Abhandlung zur Geschichte der römischen Grammatik. Berlino 1844; e De P. Nigidii studiis atque operibus. Ivi 1845.

Recentemente applicaronsi a queste ricerche Fabretti, Ascoli, Flechia, ed altri che ci verrà occasione di nominare.

Explore with AITake your curiosity a little further.

Reading settings