← Table of contents
Storia degli Italiani, vol. 07 (di 15)

Note 151 — CAPITOLO CI. Italiani letterati. Primordj della poesia nostra fino a Dante.

Reading edition

Omero: Ἒσπετε νῦν, μοῦσαι, ὀλύμπια δόματ’ ἔχουσαι.

Spessissime sono le rime ne’ Greci, e massime nell’Edipo a Colono e nelle Trachinie di Sofocle.

Orazio: Non satis est pulchra esse poemata: dulcia sunto, Et quocumque volent animum auditoris agunto. Virgilio: Cornua velatarum obvertimus antennarum. Ovidio: Quot cœlum stellas tot, habet tua Roma puellas. Properzio: Non non humani sunt partus talia dona; Ista deûm mentes non peperere bona.

Si sarebbe infiniti a volerli addur tutti; ma non isfugga che la prima ode d’Orazio è quasi tutta rimata colle rime imperfette. Son pure notissimi i quattro versi di Virgilio:

Sic quos non vobis fertis aratra boves etc.;

e questi di Ennio presso Cicerone, Tuscul.:

Hæc omnia vidi inflammari, Priamo vitam evitari, Jovis aram sanguine turpari.

Explore with AITake your curiosity a little further.

Reading settings