Note 151 — CAPITOLO CI. Italiani letterati. Primordj della poesia nostra fino a Dante.
Reading edition
Omero: Ἒσπετε νῦν, μοῦσαι, ὀλύμπια δόματ’ ἔχουσαι.
Spessissime sono le rime ne’ Greci, e massime nell’Edipo a Colono e nelle Trachinie di Sofocle.
Orazio: Non satis est pulchra esse poemata: dulcia sunto, Et quocumque volent animum auditoris agunto. Virgilio: Cornua velatarum obvertimus antennarum. Ovidio: Quot cœlum stellas tot, habet tua Roma puellas. Properzio: Non non humani sunt partus talia dona; Ista deûm mentes non peperere bona.
Si sarebbe infiniti a volerli addur tutti; ma non isfugga che la prima ode d’Orazio è quasi tutta rimata colle rime imperfette. Son pure notissimi i quattro versi di Virgilio:
Sic quos non vobis fertis aratra boves etc.;
e questi di Ennio presso Cicerone, Tuscul.:
Hæc omnia vidi inflammari, Priamo vitam evitari, Jovis aram sanguine turpari.