← Table of contents
Storia degli Italiani, vol. 05 (di 15)

Note 284 — CAPITOLO LXXIII. Età ferrea del Pontificato. Ottone il Grande. La corona imperiale e il regno d'Italia passano ai Tedeschi. Si svolge la nazionalità italiana.

Reading edition

Il religiosissimo Baronio esclama: Quam fœdissima Ecclesiæ romanæ facies, quum Romæ dominarentur potentissimæ æque ac sordidissimæ meretrices, quarum arbitrio mutarentur sedes, darentur episcopi, et, quod auditu horrendum et infandum est, intruderentur in sedem Petri earum amasii pseudopontifices, qui non sunt nisi ad signanda tantum tempora in catalogo romanorum pontificum scripti. All'anno 912, nº 14. Ma forse, nel credere tante iniquità, egli fidò soverchiamente in Liutprando, satirico od enfatico. Il Muratori, non sospetto di papista, trova ragionevoli objezioni a fargli: e dopo lui fu scoperto un poemetto De romanis pontificibus che un Frodoardo scriveva al tempo di Leone VII, dove a molti d'essi papi sono attribuite lodi di gran virtù. Al Baronio, ostilissimo a Sergio, il Muratori oppone argomenti non deboli. Il suo epitafio è di non infelice latino.

Limina quisquis adis Petri metuenda beati, Cerne pii Sergi, exuviasque Petri. Culmen apostolicæ sedis is, jure paterno Electus, tenuit ut Theodorus obit. Pellitur urbe pater, pervadit sacra Johannes, Romuleosque greges dissipat iste lupus. Exul erat patria septem volventibus annis, Post multis populi urbe redit precibus. Suscipitur papa; sacrata sede recepta Gaudet. Amat pastor agmina cuncta simul. Hic invasores sanctorum falce subegit Romana ecclesiæ judiciisque patrum.

Explore with AITake your curiosity a little further.

Reading settings