Note 52 — CAPITOLO LXI. I Longobardi.
Reading edition
Paolo Diacono ce ne conservò l'epitafio, uno degli scarsi monumenti di quell'età:
Clauditur hoc tumulo, tantum sed corpore, Droctulf, Nam meritis tota vivit in urbe suis. Cum Bardis fuit ipse quidem, nam gente suavus; Omnibus et populis inde suavis erat. Terribilis visu facies, sed mente benignus, Longaque robusto pectore barba fuit. Hic et amans semper romana et publica signa, Vastator gentis adfuit ipse suæ. Contempsit caros, dum nos amat ille, parentes, Hanc patriam reputans esse Ravenna suam. Hujus prima fuit Brexelli gloria capti; Qua residens, cunctis hostibus horror erat. Qui romana potens valuit post signa juvare Vexillum primum Christus habere dedit. Inde etiam retinet dum classem fraude Feroldus, Vindicet ut classem, classibus arma parat. Puppibus exiguis decertans amne Badrino Bardorum innumeras vicit et ipse manus. Rursus et in terris Avarem superavit Eois, Conquirens dominis maxima palma suis. Martiris auxilio Vitalis fultus ad istos Pervenit, victor sæpe triumphat ovans. Cujus et in templis petiit sua membra jacere, Hæc loca post mortem bustis habere juvat. Ipse sacerdotem moriens petit ista Joannem, His reddit terris cujus amore pio.