← Table of contents
Storia degli Italiani, vol. 05 (di 15)

Note 40 — CAPITOLO LIX. Odoacre. Teodorico goto. Ultimo fiore delle lettere latine con Cassiodoro e Boezio.

Reading edition

Carmina qui quondam studio florente peregi Flebilis, heu! mæstos cogor inire modos. Ecce mihi laceræ dictant scribenda Camenæ Et vivis elegi fletibus ora rigant. Has saltem nullus potuit pervincere terror Ne nostrum comites prosequerentur iter. Gloria felicis olim viridisque juventæ Solatur mæsti nunc mea fata senis. Venit enim properata malis inopina senectus, Et dolor ætatem jussit inesse suam. Intempestivi funduntur vertice crines, Et tremit effæto corpore laxa cutis. Mors hominum felix, quæ se nec dulcibus annis Inserit, et mæstis sæpe vocata venit, Eheu quam surda miseros avertitur aure, Et flentes oculos claudere sæva negat! Dum levibus malefida bonis fortuna faveret, Pæne caput tristis merserat hora meum. Nunc quia fallacem mutavit nubila vultum, Protrahit ingratas impia vita moras. Quid me felicem toties jactatis amici? Qui cecidit, stabili non erat ille gradu.

Boezio in quest'opera mostrasi poco cristiano, e nulla meglio di stoico, tanto che alcuno negò fosse sua fattura, e suppose un Boezio, differente da quello che i Pavesi venerarono poi sugli altari, forse per quel sentimento che anch'oggi fa considerare martiri coloro che cadono per la causa nazionale.

Explore with AITake your curiosity a little further.

Reading settings