← Table of contents
Storia degli Italiani, vol. 04 (di 15)

Note 192 — CAPITOLO LIII. Miglioramenti e complesso della legislazione.

Reading edition

Eineccio (Edicti Perpetui ordini et integritati suæ restituti, partes duo), Bach (Historia juris romani. Lipsia 1806) e tutti sostennero il sì, fino ad Hugo che sostenne il no con ragioni di polso. L'Editto Perpetuo andò perduto, e i tentativi di rintegrarlo, fatti da G. Bauchin nel 1597, sono inseriti in Pothier, Pandectæ Justinianeæ, lib. I. Meglio Wieling, Fragmenta Edicti Perpetui. Franeker 1733. E vedansi:

Gifanius, Œconomia juris.

Noodt, Commentarius ad Digesta.

De Weyte, De origine fatisque jurisprudentiæ romanæ, præsertim edictorum prætoris; ac de forma edicti perpetui. Cella 1821.

Frank, Commentarius de edicto prætoris. Kiliæ 1830.

Haimberger, Il diritto romano privato e puro (lat. e ted.). Lemberg 1830.

Mackeldey, Manuale del diritto romano (ted.). Berlino 1814.

Westemberg, Manuale di diritto romano (ted.). Ivi 1822.

La scuola storica del diritto, già ingrandita in Germania, venne diffusa allorchè fu coltivata dai Francesi; e i recenti lavori di Beugnot, Pardessus, Giraud, Laboulaye, Thibaut, Troplong, Laferrière, Du Caurroy.... ne resero comuni le conclusioni. È principalmente notevole l'Explication historique des Instituts de l'empereur Justinien, del sig. Ortolan. Parigi 1854.

Explore with AITake your curiosity a little further.

Reading settings