Note 5 — Schetsen uit Napels en Omgeving.

Eenige dagen vóór den 21sten Juni kondigden de aanplakbiljetten aan, dat er dien Zondag extra treinen zouden loopen naar Nola, waar het Leliënfeest zou gevierd worden. Een Napolitaansch vriend had mij aangeraden dit vooral te gaan zien. ’s Morgens vroeg begaf ik mij naar het station van het locaalspoortje Napels-Nola-Baiano, op het Corso Garibaldi. Aan het loket vroeg ik een biljet 2e klasse, maar ik kreeg ten antwoord, dat er slechts 1e en 3e klassen waren. “Dan maar 1e klasse.” Ook die was er niet, zoodat na dit gesprek eindelijk bleek, dat er alleen 3e klasse voorradig was. De trein bestond uit wagens, die op veevervoer berekend schenen. Ingestapt kwam ik tegenover een boerenvrouw met haar man te zitten; de laatste had een grooten waaier bij zich, waarmede hij zich koelte toewuifde. Iets verder deelde een vader aan zijn vijf kinderen risten van koekjes, aan een touwtje geregen, rond. De meeste vrouwen op haar Zondags dragen groote gouden ketenen, die u aan de zware ankerkettingen der schepen doen denken. Ik vroeg aan mijn overbuurman in den trein, of de ketting zijner vrouw van goud was. Zeer gevleid door die vraag, nam hij dien van haar hals en gaf hem mij in handen: “Tutto oro, signore”5. Later vernam ik, dat die halstooi het familiestuk is en een klein kapitaal vertegenwoordigt.