Note 152 — Chapter XI · THE KINGDOM OF THE SOUL.
Reading edition
‘impias vero [animas Stoici dicunt] ... habere aliquid imbecillitatis ex contagione carnis, cuius desideriis ac libidinibus addictae ineluibilem quendam fucum trahant labemque terrenam, quae cum temporis diuturnitate penitus inhaeserit, eius naturae reddi animas, ut ... cruciabiles fiant per corporis maculam, quae peccatis inusta sensum doloris attribuit. quam sententiam poeta sic explicavit—“quin et supremo etc.”’ Lact. Div. inst. vii 20, 9 and 10 (Arnim ii 813); ‘[Stoicos] miror, quod † imprudentes animas circa terram prosternant, cum illas a sapientibus multo superioribus erudiri adfirment’ Tert. de an. 54 (Arnim i 147, reading ‘prudentes’ on his own conjecture). On the other hand Augustine (Civ. De. xxi 13) ascribes the doctrine to ‘Platonici quidam’ and Comm. Luc. ix 9 (p. 291 Us.) to Pythagoras. See Schmekel, p. 105.