Note 377 — Chapter II · THE GROWTH OF THE REPUBLICAN CONSTITUTION

Dionys. vi. 89. The sacrosanctitas of the tribune is guaranteed νόμῳ τε καὶ ὅρκῳ. Cf. App. B.C. ii. 108 ἡ τῶν δημάρχων ἀρχὴ ἱερὰ καὶ ἄσυλος ἦν ἐκ νόμου καὶ ὅρκου παλαιοῦ. For these two grounds of inviolability see Liv. iii. 55 (restoration of tribunate in 449) “et cum religione inviolatos eos, tum lege etiam fecerunt, sanciendo ‘ut qui tribunis plebis, aedilibus, judicibus, decemviris nocuisset, ejus caput Jovi sacrum esset, familia ad aedem Cereris, Liberi Liberaeque venum iret.’ Hac lege juris interpretes negant quemquam sacrosanctum esse; sed eum, qui eorum cuiquam nocuerit, sacrum sanciri. Itaque aedilem prendi ducique a majoribus magistratibus: quod etsi non jure fiat (noceri enim ei, cui hac lege non liceat) tamen argumentum esse, non haberi pro sacro sanctoque aedilem: tribunos vetere jurejurando plebis, cum primum eam potestatem creavit, sacrosanctos esse” (cf. Liv. ii. 33 “sacratam legem latam” on the Mons Sacer).