Note 397 — CAPITOLO XVI. Virgilio.

Questa curiosa leggenda di Aristotele è narrata da Alessandro Neckam nei seguenti termini(De naturis rerum, CLXXXIX): «Viam igitur universae carnis ingressurus dictus philosophus, subtilissima scripta sua jussit in sepulcro suo secum recondi, ne utilitati posteritatis suae deservirent. Sed et nescio qua vi naturae aut artis potentia, ne dicant magicae artis prodigio, locum sepulcro suo vicinum circumquaque sibi adeo appropriavit, ut illum nemo etiam diebus istis intrare possit. Sed ad quid scripta illa, quae ad usibus aliorum invidit, composuit? Ferunt nonnulli Antichristi versutiis locum dictum cessurum, et scripta ibidem reposita ipsum putant inspecturum. Afferent namque, ut aiunt, nuntii ipsius secreta Aristotelis conspectui illius qui idolum et abominationis et desolationis erit. Sed incertis fidem adhibere quis audeat?» Questo racconto è ripetuto, quasi senza mutarvi sillaba, da Ranulfo Higden, Polychron., l. III, c. 24.