Note 145 — Chapter XXXVIII · TIMÆUS AND KRITIAS.
Reading edition
Plat. Tim. p. 92 C. Καὶ δὴ καὶ τέλος περὶ τοῦ παντὸς νῦν ἤδη τὸν λόγον ἡμῖν φῶμεν ἔχειν· θνητὰ γὰρ καὶ ἀθάνατα ζῶα λαβὼν καὶ ξυμπληρωθεὶς ὅδε ὁ κόσμος, οὕτω ζῶον ὁρατὸν τὰ ὁρατὰ περιέχον, εἰκὼν τοῦ νοητοῦ θεὸς αἰσθητός, μέγιστος καὶ ἄριστος κάλλιστός τε καὶ τελεώτατος γέγονεν, — εἷς οὐρανὸς ὅδε, μονογενὴς ὤν.
Weh! Weh! Du hast sie zerstört, Die schöne Welt, Mit mächtiger Faust; Sie stürzt, sie zerfällt! Ein Halb-Gott hat sie zerschlagen! Wir tragen Die Trümmern ins Nichts hinüber, Und klagen Ueber die verlorne Schöne! Mächtiger Der Erdensöhne, Prächtiger Baue sie wieder, In deinem Busen baue sie auf!
(The response of the Geister-Chor, in Goethe’s Faust, after the accumulated imprecations uttered by Faust in his despair.)