Note 23 — Chapter XXVII · PARMENIDES.

Plato, Parmenid. p. 134 D-E. Οὔκουν εἰ παρὰ τῷ θεῷ αὕτη ἔστιν ἡ ἀκριβεστάτη δεσποτεία καὶ αὕτη ἡ ἀκριβεστάτη ἐπιστήμη, οὔτ’ ἂν ἡ δεσποτεία ἡ ἐκείνων (i.e. τῶν θεῶν) ἡμῶν ποτὲ ἂν δεσπόσειεν, οὔτ’ ἂν ἡ ἐπιστήμη ἡμᾶς γνοίη οὐδέ τι ἄλλο τῶν παρ’ ἡμῖν· ἀλλὰ ὁμοίως ἡμεῖς τ’ ἐκείνων οὐκ ἄρχομεν τῇ παρ’ ἡμῖν ἀρχῇ, οὐδε γιγνώσκομεν τοῦ θείου οὐδὲν τῇ ἡμετέρᾳ ἐπιστήμη, ἐκεῖνοί τε αὖ (sc. οἱ θεοί) κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον οὔτε δεσπόται ἡμῶν εἰσὶν οὔτε γιγνώσκουσι τὰ ἀνθρώπεια πράγματα θεοὶ ὄντες. Ἀλλὰ μὴ λίαν, ἔφη (Sokrates), ᾖ θαυμαστὸς ὁ λόγος, εἴ τις θεὸν ἀποστερήσεις τοῦ εἰδέναι.

The inference here drawn by Parmenides supplies the first mention of a doctrine revived by (if not transmitted to) Averroes and various scholastic doctors of the middle ages, so as to be formally condemned by theological councils. M. Renan tells us — “En 1269, Étienne Tempier, évêque de Paris, ayant rassemblé le conseil des maîtres en théologie … condamna, de concert avec eux, treize propositions qui ne sont presque toutes que les axiomes familiers de l’averroïsme: Quod intellectus hominum est unus et idem numero. Quod mundus est æternus. Quod nunquam fuit primus homo. Quod Deus non cognoscit singularia,” &c. (Renan, Averroès, p. 213, 2nd ed., p. 268.)