Note 31 — Chapter XVII · ION.
Reading edition
Aristophan. Ranæ, 1032.
Ὀρφεὺς μὲν γὰρ τελετάς θ’ ἡμῖν κατέδειξε φόνων τ’ ἀπέχεσθαι Μουσαῖος δ’ ἐξακέσεις τε νόσων καὶ χρησμούς, Ἡσίοδος δὲ Γῆς ἐργασίας, καρπῶν ὥρας, ἀρότους· ὁ δὲ θεῖος Ὅμηρος Ἀπὸ τοῦ τιμὴν καὶ κλέος ἔσχειν, πλὴν τοῦδ’, ὅτι χρήστ’ ἐδίδαξε. Τάξεις, ἀρετάς, ὁπλίσεις ἀνδρῶν; … Ἀλλ’ ἄλλους τοι πολλοὺς ἀγαθοὺς (ἐδίδαξεν), ὧν ἦν καὶ Λάμαχος ἥρως.
See these views combated by Plato, Republ. x. 599-600-606 E.
The exaggerated pretension here ascribed to Ion makes him look contemptible — like the sentiment ascribed to him, 535 E, “If I make the auditors weep, I myself shall laugh and pocket money,” &c.