Note 8 — Chapter VIII · PLATONIC COMPOSITIONS GENERALLY.
Reading edition
Aristotle (Physic. iv. p. 209, b. 34) alludes to τὰ λεγόμενα ἄγραφα δόγματα of Plato, and their discordance on one point with the Timæus.
Simplikius ad Aristot. Physic. f. 104 b. p. 362, a. 11, Brandis. Ἀρχὰς γὰρ καὶ τῶν αἰσθητῶν τὸ ἓν καὶ τὴν ἀόριστόν φασι δυάδα λέγειν τὸν Πλάτωνα. Τὴν δὲ ἀόριστον δυάδα καὶ ἐν τοῖς νοητοῖς τιθεὶς ἄπειρον εἶναι ἔλεγεν, καὶ τὸ μέγα δὲ καὶ τὸ μικρὸν ἀρχὰς τιθεὶς ἄπειρα εἶναι ἔλεγεν ἐν τοῖς περὶ Τἀγαθοῦ λόγοις, οἷς ὁ Ἀριστοτέλης καὶ Ἡρακλείδης καὶ Ἐστιαῖος καὶ ἄλλοι τοῦ Πλάτωνος ἑταῖροι παραγενόμενοι ἀνεγράψαντο τὰ ῥηθέντα, αἰνιγματωδῶς ὡς ἐῤῥήθη· Πορφύριος δὲ διαρθροῦν αὐτὰ ἐπαγγελλόμενος τάδε περὶ αὐτῶν γέγραφεν ἐν τῳ Φιλήβῳ. Compare another passage of the same Scholia, p. 334, b. 28, p. 371, b. 26. Τὰς ἀγράφους συνουσίας τοῦ Πλάτωνος αὐτὸς ὁ Ἀριστοτέλης ἀπεγράψατο. 372, a. Τὸ μεθεκτικὸν ἐν μὲν ταῖς περὶ Τἀγαθου συνουσίαις μέγα καὶ μικρὸν ἐκάλει, ἐν δὲ τῷ Τιμαίῳ ὕλην, ἢν καὶ χώραν καὶ τόπον ὠνόμαζε. Comp 371, a. 5, and the two extracts from Simplikius, cited by Zeller, De Hermodoro, pp. 20, 21. By ἄγραφα δόγματα, or ἄγραφοι συνούσιαι, we are to understand opinions or colloquies not written down (or not communicated to others as writings) by Plato himself: thus distinguished from his written dialogues. Aristotle, in the treatise, De Animâ, i. 2, p. 404, b. 18, refers to ἐν τοῖς περὶ Φιλοσοφίας: which Simplikius thus explains περὶ φιλοσοφίας νῦν λέγει τὰ περὶ τοῦ Ἀγαθοῦ αὐτῷ ἐκ τῆς Πλάτωνος ἀναγεγραμμένα συνουσίας, ἐν οἷς ἱστορεῖ τάς τε Πυθαγορείους καὶ Πλατωνικὰς περὶ τῶν ὄντων δόξας. Philoponus reports the same thing: see Trendelenburg’s Comm. on De Animâ, p. 226. Compare Alexand. ad Aristot. Met. A. 992, p. 581, a. 2, Schol. Brandis.