← Table of contents
Plato and the Other Companions of Sokrates, 3rd ed. Volume 1

Note 51 — Chapter III · * OTHER COMPANIONS OF SOKRATES.

Reading edition

Cicero, in his Academ. Prior, ii. 92-94, has very just remarks on the obscurities and difficulties in the reasoning process, which the Megarics and others brought to view — and were blamed for so doing, as unfair and captious reasoners — as if they had themselves created the difficulties — “(Dialectica) primo progressu festivé tradit elementa loquendi et ambiguorum intelligentiam concludendique rationem; tum paucis additis venit ad soritas, lubricum sané et periculosum locum, quod tu modo dicebas esse vitiosum interrogandi genus. Quid ergo? istius vitii num nostra culpa est? Rerum natura nullam nobis dedit cognitionem finium, ut ullâ in re statuere possimus quatenus. Nec hoc in acervo tritici solum, unde nomen est, sed nullâ omnino in re minutatim interroganti — dives, pauper — clarus, obscurus, sit — multa, pauca, magna, parva, longa, brevia, lata, angusta, quanto aut addito aut dempto certum respondeamus, non habemus. At vitiosi sunt soritæ. Frangite igitur eos, si potestis, ne molesti sint.… Sic me (inquit) sustineo, neque diutius captiosé interroganti respondes. Si habes quod liqueat neque respondes, superbis: si non habes, ne tu quidem percipis.”

The principle of the Sorites (ἡ σωριτικὴ ἀπορία — Sextus adv. Gramm. s. 68), though differently applied, is involved in the argument of Zeno the Eleate, addressed to Protagoras — see Simplikius ad Aristot. Physic. 250, p. 423, b. 42. Sch. Brand. Compare chap. ii. of this volume.

Explore with AITake your curiosity a little further.

Reading settings