Note 29 — Chapter III · * OTHER COMPANIONS OF SOKRATES.

Plato, Theætet. p. 169 A. Theodorus. Οὐ ῥᾴδιον, ὦ Σώκρατες, σοὶ παρακαθήμενον μὴ διδόναι λόγον, ἀλλ’ ἐγὼ ἄρτι παρελήρησα φάσκων σε ἐπιτρέψειν μοι μὴ ἀποδύεσθαι, καὶ οὐχὶ ἀναγκάσειν καθάπερ Λακεδαιμόνιοι· σὺ δέ μοι δοκεῖς πρὸς τὸν Σκίῤῥωνα μᾶλλον τείνειν. Λακεδαιμόνιοι μὲν γὰρ ἀπιέναι ἣ ἀποδύεσθαι κελεύουσι, σὺ δὲ κατ’ Ἀνταῖόν τί μοι μᾶλλον δοκεῖς τὸ δρᾶμα δρᾷν· τὸν γὰρ προσελθόντα οὐκ ἀνίης πρὶν ἀναγκάσῃς ἀποδύσας ἐν τοῖς λόγοις προσπαλαῖσαι.

Sokrates. Ἆριστα γε, ὦ Θεόδωρε, τὴν νόσον μου ἀπείκασας· ἰσχυρικώτερος μέντοι ἐγὼ ἐκείνων· μυρίοι γὰρ ἤδη μοι Ἡρακλέες τε καὶ Θησέες ἐντυχόντες καρτεροὶ πρὸς τὸ λέγειν μάλ’ εὖ ξυγκεκόφασιν, ἀλλ’ ἐγὼ οὐδέν τι μᾶλλον ἀφίσταμαι. οὕτω τις ἐρὼς δεινὸς ἐνδέδυκε τῆς περὶ ταῦτα γυμνασίας· μὴ οὖν μηδὲ σὺ φθονήσῃς προσανατριψάμενος σαυτόν τε ἅμα καὶ ἐμὲ ὀνῆσαι.

How could the eristic appetite be manifested in stronger language either by Eukleides, or Eubulides, or Diodôrus Kronus, or any of those Sophists upon whom the Platonic commentators heap so many harsh epithets?

Among the compositions ascribed to Protagoras by Diogenes Laertius (ix. 55), one is entitled Τέχνη Ἐριστικῶν. But if we look at the last chapter of the Treatise De Sophisticis Elenchis, we shall find Aristotle asserting explicitly that there existed no Τέχνη Ἐριστικῶν anterior to his own work the Topica.