Note 67 — IL MITO DEL PARADISO TERRESTRE
Reading edition
Isidoro di Siviglia, Etymol., l. XIV, c. 3; Rabano Mauro, De Universo, l. XII, cap. 3; Onorio Augustodunense, De imagine mundi, l. I, cap. 8; Giacomo di Vitry, Historia hierosolimitana abbreviata, l. I, cap. 85, ap. Bongars, Gesta dei per Francos, t. I, p. 1100; Rodolfo d'Ems, ap. Doberentz, Die Erd- und Völkerkunde in der Weltchronik des Rudolf von Hohen-Ems, nella Zeitschrift für deutsche Philologie, vol. XIII, p. 172. Ciò che Isidoro dice del Paradiso è anche ripetuto, quasi con le stesse parole, in un trattatello cosmografico latino, di non molto a lui posteriore. Quivi, parlandosi dell'Asia, si dice:
Habet primum paradysi hortorum delicias, Omne genere pomorum circumseptus graminat. Habet etiamque vitae lignum inter midium. Non est aestas neque frigus sincera temperies. Fons manat inde perennis fluitque in rivolis; Post peccatum interclusus est primevi hominis. Circumseptus est undique rompheaque ignea, Ita pene usque celum iungitque incendia; Angelorum est vallatus cherubyn praesidia.
Pertz, Ueber eine fränkische Cosmographie des VII. Jahrhunderts, Abhandl. d. k. Akad. d. Wiss. zu Berlin, 1845, p. 264. Il muro di fiamme è ricordato anche nel Libro di Sidrach (testo italiano, Bologna, 1868, p. 48).