Note 1 — Met een der stoomers van de Maatschappij Nederland naar Genua.

En nu naar kooi, of klinkt dat wat ouderwetsch, dan naar “de couchette”, zooals de frissche slaapplaats in meer modern Hollandsch heet. De oude, bekrompen en benauwde “kooi”, één boven en één beneden, waar men geregeld het hoofd stootte, is vervangen door een luchtig, open rustbed, waar boven een groot venster met gordijnen, dat licht en desverkiezende ook lucht genoeg laat binnenstroomen. Onze hutten zijn boven, in de zoogenaamde “dekhut”, gemakkelijk van het dek te bereiken en bij een der twee trappen, die naar beneden voeren. Zij zijn—betrekkelijk natuurlijk—ruim en hebben bergplaats genoeg1. Ook hebben zij het voordeel, dat men er geen last heeft van het nachtelijk “aschwippen”, of van het vroegtijdig dek schrobben. Voor zeker aantal hutten zorgt een Javaansche bediende. ’t Zijn modellen van oplettendheid, voorkomendheid en rustigheid. Gij kunt niet naar iets kijken, of ’t wordt u aangeboden. Gij zoekt iets, en ’t is of zij uw gedachten raden. Gij treedt de rooksalon binnen, om een pijp of sigaar aan te steken. Daar staat er reeds een voor u met een vlammetje. Aan tafel is de bediening vlug en kalm. Zij verstaan Hollandsch genoeg, om u te begrijpen, maar met zulke dienende geesten zijn haast geen woorden noodig.