Note 15 — Chapter V · THE CAROLINGIANS AND THE TENTH CENTURY
Reading edition
Nos dicamus Christo laudem genitoris unico, Mundi legitur librorum qui creator paginis, Cuius fine clemens venit liberare perditos.... Petrus Diaconus, MGH, Poet. lat. Carol. I. 48.
Sensi, cuius verba cepi exarata paginis, Nam a magno sunt directa, quæ pusillus detulit; Fortes me lacerti pulsant, non imbellis pueri.... Paulus Diaconus, ibid. 49.
The interesting application of the measure by Paulinus of Aquileia to extended narrative, though generally keeping the final dactyl, pays otherwise no more regard to quantity.
Fuit domini dilectus languens a Bethania Lazarus beatus sacris olim cum sororibus, Quas Iesus æternus amor diligebat plurimum, Martha simul et Mariam felices per sæcula. Ibid. 133.
These are all of the eighth century. Compare, in the ninth, Rabanus (Claras laudes ac salubres, posco, fratres dicite, ibid. II. 235; AH 50: 203), and Sedulius Scotus (Conditor supernus orbis imperator omnium, ibid. III. 159).