Note 940 — Chapter X
Reading edition
O laboriosam et si non miseram, certe mirabiliter exercitam, tot cumulatam funeribus Cantabrigiam! Gravi nos vu’nere percussit hyems, æstas saucios ad terram afflixit. Calendæ Martiæ stantem adhuc Academiam nostram et erectam vehementer impulerunt, et de priori statu suo depresserunt. Idus Juliæ nutantem jam et inclinatam oppresserunt. Cum magnus ille fidei magister et excellens noster in vera religione doctor, Martinus Bucerus, frigoribus hybernis conglaciavisset, tantam in ejus occasu plagam accepisse videbamur, ut majorem non solum ullam expectaremus, sed ne posse quidem expectari crederemus. Verum postquam inundantes, et in Cantabrigiam effervescentes æstivi sudores, illud præstans et aureolum par Suffolciensium fratrum, tum quidem peregrinatum a nobis, sed tamen plane nostrum obruerunt, sic ingemuimus, ut infinitus dolor vix ullam tanti mali levationem invenire possit. Perfectus omni scientia pater, et certe senex incomparabilis, Martinus Bucerus, licet nec reipublicæ nec nostro, tamen suo tempore mortuus est, nimirum ætate, et annis et morbo affectus. Suffolcienses autem, quos ille florescentes ad omnem laudem, tanquam alumnos disciplinæ reliquit suæ, tam repente sudorum fluminibus absorpti sunt, ut prius mortem illorum audiremus, quam morbum animadverteremus.