Note 300 — Chapter V
Reading edition
The comparison to Hannibal is better founded than the old soldier probably imagined. Livy’s description of the Carthaginian warrior has a marvellous application to Cortés,—better, perhaps, than that of the imaginary personage quoted a few lines below in the text. “Plurimum audaciæ ad pericula capessenda, plurimum consilii inter ipsa pericula erat: nullo labore aut corpus fatigari, aut animus vinci poterat. Caloris ac frigoris patientia par: cibi potionisque desiderio naturali, non voluptate, modus finitus: vigiliarum somnique nec die, nec nocte discriminata tempora. Id, quod gerendis rebus superesset, quieti datum; ea neque molli strato, neque silentio arcessita. Multi sæpe militari sagulo opertum, humi jacentem, inter custodias stationesque militum, conspexerunt. Vestitus nihil inter æquales excellens; arma atque equi conspiciebantur. Equitum peditumque idem longe primus erat; princeps in prœlium ibat; ultimus conserto prœlio excedebat.” (Hist., lib. xxi. sec. 5.) The reader who reflects on the fate of Guatemozin may possibly think that the extract should have embraced the “perfidia plus quám Punica,” in the succeeding sentence.