Note 125 — HISTORY OF THE CATHEDRAL CHURCH OF WELLS. (continued 2)

The whole passage (pp. 65, 66) is most remarkable. The writer is inveighing against Hugh, Bishop of Chester (or Lichfield), who had removed the monks from the church of Coventry, and put in secular canons. "Ædificaverant certatim etiam absentes canonici circa ecclesiam ampla et excelsa diversoria, ad usus forte proprios, si vel semel in vitâ locum visitandi caussam casus offerret. Nullus ibi ex præbendariis, sicut nec alibi faciunt, religiose resedit, sed pauperibus vicariis ad insultandum Deo modicâ mercede conductis, pro foribus palatiorum facientes magnalia, sanctum eis chorum victosque Penates et nudos ecclesiæ parietes crediderunt. Hæc est vere vera religio, hanc omnis imitari et æmulari deberet ecclesia. Canonico sæculari ab ecclesiâ suâ, quamdiu libuerit, licebit abesse, et patrimonium Christi ubi, et quando, et in quascumque voluerit voluptates absumere. Id tantum provideant, ut audiatur vociferatio frequens in domo Domini. Si ad fores talium pulsaverit advena, si pauper clamaverit, respondebit qui pro foribus habitat, (et ipse satis pauper vicarius,) 'Transite, et alibi alimoniam quærite, quia dominus domûs domi non est.' Hæc est illa gloriosa clericorum religio, cujus gratiâ Cestrensis episcopus monachos suos de Coventreiâ expulit, primus hominum tantum nefas ausus admittere. Caussâ clericorum irregulariter regularium, scilicet canonicorum, ad placitum monachos eliminavit; monachos, qui non vicario, sed ore proprio laudabant Dominum, qui habitabant et ambulabant in domo Domini cum consensu omnibus diebus vitæ suæ, qui præter victum et vestitum nihil terrenum noverant, quorum panis semper præsto fuit pauperi, quorum porta cuilibet viatori quolibet tempore patuit: nec tamen taliter placuerunt episcopo, qui numquam dilexit monachos vel monachatum."