Note 191 — Chapter VI
Reading edition
These two ballads are in the Cancionero of 1535, ff. 107 and 108; both evidently very old. The use of carta in the last for an unwritten message is one proof of this. I give the originals of both for their beauty. And first:—
Fonte frida, fonte frida, Fonte frida, y con amor, Do todas las avezicas Van tomar consolacion, Sino es la tortolica, Que esta biuda y con dolor. Por ay fue a passar El traydor del ruyseñor; Las palabras que el dezia Llenas son de traicion: “Si tu quisiesses, Señora, Yo seria tu seruidor.” “Vete de ay, enemigo, Malo, falso, engañador, Que ni poso en ramo verde Ni en prado que tenga flor; Que si hallo el agua clara, Turbia la bebia yo: Que no quiero aver marido, Porque hijos no haya, no; No quiero plazer con ellos, Ni menos consolacion. Dejame, triste enemigo, Malo, falso, mal traidor, Que no quiero ser tu amiga, Ni casar contigo, no.”
The other is as follows:—
“Rosa fresca, Rosa fresca, Tan garrida y con amor; Quando yos tuve en mis brazos, No vos supe servir, no! Y agora quos serviria, No vos puedo aver, no!” “Vuestra fue la culpa, amigo, Vuestra fue, que mia, no! Embiastes me una carta, Con un vuestro servidor, Y en lugar de recaudar, El dixera otra razon: Querades casado, amigo, Alla en tierras de Leon; Que teneis muger hermosa, Y hijos como una flor.” “Quien os lo dixo, Señora, No vos dixo verdad, no! Que yo nunca entre en Castilla, Ni alla en tierras de Leon, Si no quando era pequeño, Que no sabia de amor.”